Terug naar vorige pagina 
De Volkskrant, 26 september 2006
Bron: de Volkskrant
Armeense genocide-leugen
Hoofdartikel
Drie Turks-Nederlandse politici zijn in opspraak gekomen doordat ze een actieve rol blijken te hebben gespeeld in een website-discussie over de Armeense genocide. Daarbij verdedigden ze het door Turkije gehuldigde standpunt dat die genocide niet heeft plaatsgevonden. Nu is dit standpunt in Turkse kringen niet ongewoon. De meeste Turken ontkennen de massamoord die in de jaren 1915-'17 onder de Armeense bevolking heeft plaatsgevonden. Dit is een ernstig manco van het moderne Turkije, dat bij de onderhandelingen over toetreding tot de Europese Unie nog een storende rol kan spelen. Wie in Turkije een ander geluid laat horen, krijgt al snel allerhande wraakzuchtige nationalisten en de Turkse justitie achter zich aan. De schrijvers Orhan Pamuk en Elif Shafak kunnen daarover meepraten.
Het Turks-Nederlandse trio opereert evenwel niet op het Turkse toneel, maar hoopt een plaatsje te bemachtigen in de Nederlandse Tweede Kamer. Ayhan Tonca en Osman Elmaci doen dat via de kandidatenlijst van het CDA; eerstgenoemde staat op een verkiesbare plaats. Erdinc Sacan is in voor een Kamerzetel namens de PvdA. Beide partijen hebben twee jaar geleden hun steun gegeven aan een resolutie waarin de Armeense genocide als vaststaand feit wordt erkend.
Het CDA achtte de dissidente opvatting van zijn twee aspirant-Kamerleden aanvankelijk geen probleem. In een sfeer van open politieke discussie moest dit kunnen.
Nu zijn er reeksen van kwesties waarover een open politieke discussie buitengewoon wenselijk is, variërend van de tunnel onder het Naardermeer tot de hoogte van de kinderbijslag. Maar geldt dit ook voor een gruwelijke gebeurtenis die bijna door geen enkele serieuze historicus in twijfel wordt getrokken en waarbij minstens een half miljoen en misschien zelfs wel anderhalf miljoen mensen de dood hebben gevonden? Hoe geloofwaardig is een partij die de waarheid hierover feitelijk in het midden laat?
Het CDA, alsook de PvdA, is inmiddels uit de brand geholpen doordat de drie betreffende politici een verklaring hebben uitgegeven met als strekking dat ze zich hadden aangepast aan het fractiestandpunt over de Armeense genocide indien ze destijds zitting hadden gehad in de Tweede Kamer. Gelukkig maar – al valt moeilijk aan de onaangename indruk te ontkomen dat de "bekering" meer een kwestie van opportuniteit is dan van voortschrijdend inzicht.
Het laat dan ook onverlet dat de Nederlandse politieke partijen, in hun ijver om de allochtone kiezer te paaien, beslist nog wel wat scherper mogen opletten voordat ze in zee gaan met kandidaten die andere loyaliteiten hebben en er als gevolg daarvan zeer dubieuze standpunten op na te houden. Zorgvuldige screening is geen vrijblijvende optie. Vandaag wordt de Armeense genocide ontkend, morgen kan de holocaust aan de beurt zijn.
