Terug naar vorige pagina 
De Pers, 12 oktober 2007
Bron: de Pers
Turkse Armeniërs willen dialoog, geen resolutie
Door Frederike Geerdink
De hele wereld lijkt zich te bemoeien met de massamoord op de Armenen aan het begin van de vorige eeuw. Maar Armenen in Turkije lossen het liever zelf op met hun Turkse landgenoten.
Een commissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft een resolutie aangenomen waarin de Turkse massamoorden op Armeniërs als "genocide" worden bestempeld. De Turkse regering heeft uit woede zijn ambassadeur teruggetrokken uit Washington. Maar ook Armeniërs in Turkije zijn er niet blij mee.
Wie is er eigenlijk gebaat bij zo'n resolutie? Pakrat Estukyan (54), Armeniër in Istanbul, vraagt het zich af, en komt zelf met een antwoord: "Gewone Armeniërs, zoals ik, hebben hier niets aan. Het maakt ons leven in Turkije moeilijker." Hayko Bagdat (32), Armeens radiomaker in Istanbul, valt hem bij: "Turken en Armeniërs moeten samen leven in dit land en daar helpen politieke statements als deze niet bij."
De Armeense gemeenschap in Turkije zit behoorlijk met de resolutie over zijn geschiedenis in zijn maag. Geen enkele Armeniër die je ernaar vraagt, is er gelukkig mee: "Armeniërs in Turkije willen in vrede leven met hun Turkse landgenoten en dat wordt op deze manier niet gemakkelijker", zegt Hayko Bagdat. Zeren Somunkiran (27, filmrecensente) vult aan: "Deze wet wakkert onder Turken nationalistische gevoelens aan. Het zet bevolkingsgroepen tegen elkaar op, terwijl we juist moeten werken aan eenheid. Sámen naar onze geschiedenis kijken en daarmee in het reine komen."
In het Turks-Armeense weekblad Agos, waarvan de in januari dit jaar vermoordde Turks-Armeense journalist Hrant Dink hoofdredacteur was, wordt ook niet instemmend gereageerd op de Amerikaanse resolutie. Markar Esayan, schrijver en journalist, betreurt de manier waarop de geschiedenis tot een conflict wordt gemaakt. Mensen staan in kampen tegenover elkaar.
"In dit harde klimaat lijkt het voorstel om tot dialoog en compromis te komen, behoorlijk romantisch en naïef", schrijft hij. Terwijl dat is wat het gros van de Armeniërs in Turkije wil. Hayko Bagdat: "Armeniërs in de diaspora zijn, net als andere emigranten, minder op de toekomst gericht dan de Armeniërs die op hun geboortegrond bleven, in wat nu Turkije en Armenië is. Zij proberen erkenning voor hun geschiedenis af te dwingen met wetten, maar het werkt eigenlijk contraproductief. De Turkse overheid zal zich hierdoor niet toeschietelijker opstellen in een dialoog met de Armeniërs in zijn land."
Pakrat Estukyan vreest hetzelfde. Zijn grootouders waren de enige overlevenden van de massamoorden in hun familie, ze trokken van het oosten van Turkije naar Istanbul en begonnen een nieuw leven. "Dat was zwaar in het land waar al die verschrikkingen hebben plaatsgevonden, in een land dat nauwelijks oog heeft voor de positie van de Armeense minderheid. De wonden zijn nog lang niet geheeld in Armeense families. Het zou zo goed zijn als de Turkse president naar de Armeense hoofdstad Yerevan zou gaan, bloemen zou leggen bij het monument voor de vermoorde Armenen en "sorry" zou zeggen. Dáár hebben we wat aan, niet aan een Amerikaanse wet met alleen politieke betekenis."
