Terug naar vorige pagina 
Leeuwarder Courant, 28 december 1965
Bron: Digitaal Archief Noord-Nederland
De grote massacre
De Armeniërs hebben het feit herdacht dat de Turken een halve eeuw
geleden anderhalf miljoen van hun stamgenoten
vermoordden. De Armeniërs
hebben vrijwel altijd onder de heerschappij
van anderen geleefd en veel
rust hebben zij nooit gekend. Maar
het ergst is het hun vergaan onder het
Turkse bewind, ook al speelden zij
aanvankelijk een rol in het Osmaanse rijk.
Zij vormden een minderheid die niet
afstak tegen de Turken zelf. Eerst de
pretenties van Europese mogendheden
en met name van Rusland deed een
tegenstelling tussen Turken en Armeniërs
ontstaan die zich in massamoorden
en tenslotte in de grote afslachting
(massacre zei men toen nog) in de eerste
jaren van de eerste wereldoorlog
ontlaadde.
De Armeniërs koesteren – en dat kan
een volk, dat temidden van andere volkeren
leeft fataal worden – een traditie
van ijver, spaarzaamheid en koopmansgeest.
Bijna overal ter wereld wonen
Armeniërs, maar zij zijn nergens
zo sterk meer dat zij als een minderheid
kunnen fungeren, waarop zich onlustgevoelens
kunnen ontladen. Er zal geen
Armeniër zijn, die in deze maanden
niet met bitterheid aan de Turken heeft
gedacht. De wereld is de slachting allang
vergeten en ziet er de Turken niet
meer op aan. Dat moet ook niet. Maar
het is goed er aan te herinneren, dat
Hitler waarschuwingen voor de reaktie
van de buitenwereld op zijn plannen jegens
de Joden afdeed met een verwijzing
naar de algemene onverschilligheid
jegens het lot van de Armeniërs in
1915. En toen was die massacre nog
maar een kwart eeuw geleden.
