Terug naar vorige pagina 

Dagblad van het Noorden, 6 november 2010
Bron: Dagblad van het Noorden

Er was nooit een Holocaust toch?
Door René Diekstra

Voor de eerste keer in mijn leven bezocht ik onlangs Turkije. Zeer tegen de zin van een aantal mensen in mijn directe omgeving. Zij ontraadden mij de reis vanwege een kwestie die vijf jaar geleden speelde tussen een aantal groeperingen in Turkije en Nederland, en mijn persoon.

Aanleiding was een column die ik in januari 2005 in de Staatscourant had geschreven onder de titel Via Istanboel naar Auschwitz. Ik betoogde daarin dat het Turkse rijk zich tijdens de Eerste Wereldoorlog schuldig had gemaakt aan genocide op de christelijk-Armeense gemeenschap in het land, en dat daarbij honderdduizenden Armeniërs op brute wijze om het leven waren gebracht.

Ik betoogde tevens dat de Duitsers via de Duitse ambassade in Istanbul bij de opzet en uitvoering van die genocide hand- en spandiensten hadden verricht, of in elk geval advieswerkzaamheden.

En dat de genocide op de Armeniërs mede model had gestaan voor die op de Joden in de Tweede Wereldoorlog. Dat zelfs Hitler die vergelijking openlijk getrokken zou hebben.

Ik had verder de stelling betrokken dat het hoog tijd werd dat Turkije die dat het hoog tijd werd dat Turkije die genocide uit haar geschiedenis zou erkennen en dat die erkenning voorwaarde zou moeten zijn voor besprekingen door de Europese Unie voor toelating van Turkije. Ik riep Nederlandse regering – toenmalig voorzitter van de Europese Unie – op om die voorwaarde keihard uit te spreken. Ik heb het geweten.

De daarop volgende weken en maanden ontving ik tal van woedende e-mails, waaronder een aantal bedreigende.

Zodanig dat ik bijvoorbeeld een tijdlang niet meer met de trein durfde reizen. De bedreigingen namen toe toen het artikel in het Armeens werd vertaald en op de website van de Armeense regering geplaatst. Sommige groeperingen gingen zelfs zo ver dat ze van de Staatscourant mijn ontslag als columnist eisten en toen dat niet lukte, een procedure bij de Raad voor de Journalistiek zijn begonnen, tegen mij en de krant.

Bijna twee jaar na het bewuste artikel werd ik nog altijd door een of meer groeperingen achtervolgd. Begrijpelijk dat mensen uit mijn omgeving bang waren dat ik bij aankomst in Turkije nog altijd repercussies zou kunnen ondervinden van deze kwestie. Ik deelde hun angst niet – ik schatte de Turkse overheid hoger in – en bleek daarin gelijk te krijgen.

Ik heb geen enkele last gehad. Integendeel. Ik heb Turkije en de Turken die ik daar heb ontmoet als een bijzonder vriendelijk en redelijk volk ervaren. En toch werd ik zomaar, terwijl ik in Turkije was, opnieuw met de Armeense kwestie geconfronteerd. Op een ochtend bracht een Turkse gastheer mij de Daily News, zogezegd de Engelstalige krant van Turkije, en wees me op het hoofdartikel op de voorpagina.

Uit de inhoud van het artikel bleek dat de regering Obama Turkije ertoe probeert over te halen haar medewerking te verlenen aan de stationering van een raketschildsysteem dat met name moet dienen om de bedreiging van een eventueel door Iran te ontwikkelen atoomwapenarsenaal te neutraliseren. Maar Turkije staat, gezien de relatie met haar buurlanden waaronder Iran, bepaald niet te trappelen die medewerking te geven.

De Amerikaanse gezant in de kwestie heeft daarom (ik citeer:) "Turkije te verstaan gegeven dat als het land niet meewerkt, de regering Obama niet in staat zal zijn om een resolutie in het Amerikaanse Congres tegen te houden waarin de genocide op de Armeniërs als een vaststaand feit wordt erkend".

Anders gezegd: dans naar onze pijpen, en dan heeft jullie Holocaust op de Armeniërs nooit bestaan. Ik ben benieuwd of de Duitsers hetzelfde aanbod hebben gekregen voor hun medewerking. Dan krijgen we binnenkort te horen dat er in de vorige eeuw nooit enige Holocaust heeft plaatsgevonden.